Op de bok is een rubriek waarbij we leden van de koetsier interviewen. Op deze manier proberen we wat meer bekendheid te krijgen onder de leden. Tijdens een bezoekje worden een aantal vragen gesteld. Elke 3 maanden proberen we een lid te interviewen.

Op de bok bij Gerrit en Ella Hoftijzer

 

Als je een afspraak maakt met de voorzitter van de Koetsiers voelt dat een beetje net als vroeger bij de baas komen, echter bij Gerrit valt dat mee. Hij zei: “Moj de vrouwe maor met brengen”. En dat is nu precies zoals Gerrit denkt. Ik heb de ‘vrouwe’ maar niet meegenomen anders zou het een heel gezellige avond worden maar kwam van Op de Bok niets op papier.

Gerrit is geboren op 13 oktober 1947 en groeide op de kleine pachtboerderij ’t Leemkamp op de Haart op. Hij heeft drie broers en twee zussen, met z’n 71 jaar is hij de jongste van het stel. Gerrit zijn vader en moeder hadden een legkippenbedrijf, een paard voor het werk op het land en een paar varkens en koeien. In 1963 werd er grond gekocht. Er werd een nieuw huis gebouwd en een grote kippenschuur, de eieren werden geleverd aan de firma Boom in Bredevoort. En zoals dat vroeger vaker ging moest er ook buitenshuis gewerkt worden om het hoofd boven water te houden. Gerrit zijn vader ging werken bij een aannemer die onder andere het viaduct aan de Loohuisweg en de fietstunnel in Vragender heeft gebouwd.

 

Als kind ging Gerrit naar de lagere school op de Haart. Er waren er toen zelfs twee: een Hervormde en een Gereformeerde school. Hierna ging hij naar de Ambachtsschool in Aalten. Hij leerde metselen en timmeren en ging daarna werken bij Te Paske in Barlo tegenover Piek aan de Barloseweg. Na 10 jaar ging hij naar ter Haar-Vreeman in Aalten en na twaalf jaar timmeren en metselen kwam aannemer Heijnen in beeld. Hier heeft Gerrit meer dan 25 jaar gewerkt, op het laatst als meewerkend uitvoerder. De oude boerderij van Hennie van Eerden van d'n Blauwen was een echte uitdaging. Door slim denken en jarenlange ervaring in de bouw is het eindresultaat prachtig geworden.  

 

Gerrit is getrouwd met Ella Scholten van de Dinxperlosestraatweg. Ze hebben elkaar ontmoet in de koude winter van 1965 op de schaatsbaan, een ondergelopen weiland bij Lankhof op de hoek van de Veldweg en de Klokkemakersdijk. Na de verloving in 1968 werd er op 21 december 1970 getrouwd en gingen ze wonen aan de Haartseweg 6 tegenover smid ter Welle.

 

Samen kregen Gerrit en Ella drie dochters en een zoon. Jeanet en Ester hebben beiden een bestuursfunctie gehad bij onze vereniging. Gerrit voetbalde bij AZSV in de hoogste elftallen, maar kreeg in 1976 een knieblessure waarna hij niet meer mocht voetballen. Nu hij tijd over had, hielp hij Evert te Kloeze met klussen aan de woning. Voor deze hulp kreeg Gerrit van te Kloeze een Welsh pony, Astrid. Op de Haart was nog wel ruimte waar ze kon lopen. Zo ontmoette Gerrit Jo Lensink die ook een pony had en samen gingen ze de pony's beleren en op zaterdagmiddag rijden met de platte wagen. De familie werd groter en dus werd er op de Meiberg een mooie bungalow gebouwd met garage en werkplaats.

In de jaren ‘80/’90 was er in Zelhem met Pinksteren de Achterhoekse Paardendagen, onder het zadel maar ook aangespannen. Gerrit en Ella keken naar het tweespan rijden, dit vonden ze prachtig. Besloten werd dit ook te gaan doen maar dit gaat echter niet zomaar, dat zal iedere koetsier wel weten. Wagen en tuig, trailer, aanhangwagen, alles brengt werk met zich mee. En dan het oefenen met twee-  of vierspan en een dressuurproef uit het hoofd leren van circa 10 minuten. Er werd toen nog gereden zonder voorgelezen te worden. Maar de hobby is geboren en trekt een heel team van menliefhebbers aan.

Hulpen zoals Jo Lensink, Gerrit Bussink, Frits Simmelink, Gerrit te Grotenhuis, Maureen de Roos, Francis Vogelpoel en natuurlijk Ella en de kinderen. Het feest was compleet toen er in Winterswijk de 1ste prijs in de vaardigheid werd gewonnen. Daarnaast heeft Gerrit in 1988 de cursus bokrechter gedaan bij de Radstake in Varsseveld. Zo kwam hij bij rijders als Mieke van Tergouw, Raymond Letteboer, Riny Rutjens, Aart de Leeuw en IJsbrand Chardon op de bok. Deze laatste verreed zich een keer tijdens het staptraject, keerde om en zei tegen bokrechter Gerrit dat hij even ging galopperen om de tijd in te halen. Maar dit moet je niet doen bij een correcte bokrechter, ook wereldkampioen IJsbrand niet. Chapeau Gerrit!

Als bokrechter is Gerrit met rijder en span meerdere keren gekanteld, zowel in Zelhem als in Breda. “Breda was supermooi’’, zegt Gerrit, “het hele weekend in een hotel overnachten , de wedstrijden en de shows van Hongaarse rijders onder het zadel. Staand op  3 paarden naast elkaar, een piramide van rijders”.

Doordat er met de marathons weleens wat gebeurde, een combinatie die omviel of een bokrechter die in het water belandde, is men overgegaan op hindernissenrechters. In 1994 met de Wereldkampioenschappen Vierspan op de Vlasakkers reed Gerrit mee als bokrechter met James Fairclough. James kon geen Nederlands en Gerrit alleen ‘ambachtschool-Engels’. Dan maar met handen en voeten zo goed mogelijk uitleggen wat de bedoeling is en op goed geluk ‘yes yes’ of ‘no no’ zeggen. Het was een bijzondere ervaring en al met al is het toch goed gekomen.

Gerrit is hoofd hindernisrechter. Samen met Ella staat hij in de hindernis als jury bij veel wedstrijden. Dat naast het voorzitterschap neemt veel vrije tijd in beslag. Gerrit is bestuurslid vanaf 2007 en  werd  onze voorzitter in 2012. Ook zieke leden bezoekt hij, hij is afgevaardigde voor de Regiomenners, organiseert de Veldrit bij het Barger en Plaggenburg, organiseert of neemt deel aan de Koetsiersritten, organiseert het afsluiten van de menlessen, woont bestuurs-vergaderingen bij en zit deze voor enzovoort. Achter een succesvolle man staat bijna altijd een sterke vrouw en die heeft hij aan Ella. Zonder haar is hij nog niet de helft van wat hij nu is, aldus Gerrit. Onze first lady van de Koetsiers.

In 1991 werd er een camera gekocht en ging Ella filmen. Veel, heel veel heeft ze opgenomen. Ella denkt wel 1000 uur film te hebben van onder andere wedstrijden, de boerenbruiloft, marathons aan de Slingeplas, veldritten, het 40-jarig bestaan van de Koetsiers enzovoort. Ook heeft ze foto’s gemaakt van de men- en ruiterroute, het is eigenlijk te veel om op te noemen. Ook voor eenvoudige dingen zoals bijvoorbeeld een warmhoudplaatje voor de afsluiting van de menlessen… Ella heeft het!

Ella, Jeanet, Ester, Moniek en Simon hebben in 2012, toen Gerrit 65 jaar is geworden een leerzame rit met Marc Weusthof geregeld. Samen hebben ze een prachtige rit gemaakt, echter het weer zat niet mee die dag. Het regende pijpenstelen, maar het plezier was er niet minder om.

Dit jaar zijn Gerrit en het bestuur op zoek naar een nieuwe voorzitter. Dit is voorwaar geen gemakkelijke opdracht, want waar vind je zo’n voorzitterspaar als Gerrit en Ella.

 

Gerrit en Ella, we hopen dat jullie nog heel lang plezier mogen beleven aan jullie hobby’s en bedankt voor de medewerking aan deze aflevering van Op de Bok.

P.S. Dat van 'moj de vrouwe maor metbrengen' is good ekommen. Wi-j bunt un zondagaovond ewest en vulle peerdepraot, natuurlijk. (Henri)

Op de bok bij de familie Jansen

Gerard is geboren op 22 december 1951 in de Dinxperlose Heurne aan de Nijmansdijk. Hij heeft twee broers en een zus. Zijn ouders hadden een klein varkensfokbedrijf, later in de 70’er jaren kwamen daar mestvarkens bij. Omdat het boerenbedrijf zo klein was, werkte hij ook nog in de timmerfabriek. Zo ging dat vroeger heel vaak. Als jonge jongen hielp Gerard zijn vader en vond het werk leuk. Alleen mest ‘uutsmieten’ was wat minder. Hij ging naar de lagere school in de Heurne. Toen waren er daar zelfs nog twee scholen, nu zijn ze allebei weg. Daarna ging hij naar de Technische school in Aalten. Naar de afdeling hout, dat lag hem het beste. Toen Gerard al van school af was, is ook die school afgebroken. Afgelopen jaar met het 40-jarig jubileum hebben de Koetsiers nog een prachtige demonstratie gegeven op dit terrein. Vervolgens ging Gerard werken bij timmerfabriek Agterhof. Hij weet niet meer hoe lang hij daar gewerkt heeft, ‘neet zo heel lange’. Later kwam hij bij transportbedrijf Bruntink terecht. Hier werkte hij eerst als bijrijder en nadat hij het vrachtwagenrijbewijs had gehaald ging hij als chauffeur stukgoed rijden. Het vrachtwagenrijbewijs halen stelde destijds niet zoveel voor als nu, tegenwoordig moet je ook nog diverse diploma’s transport hebben. Gerard is één jaar chauffeur geweest bij ter Horst in Varsseveld. Eén keer in de maand werd er oud papier opgehaald voor diverse verenigingen. Hij heeft 12 jaar bij UTO Ulft gewerkt en ook nog heel even bij Koperex in Aalten. Hij kreeg daar al snel last van zijn longen en ging bij Lundia werken, waar hij ook ’s nachts met de hond brandwacht liep. Het brandalarm was toen nog niet uitgevonden. ,,Je schrikt wel als er ’s nachts in een loods ineens een paar houtduiven opvliegen”, aldus Gerard. Toen Gerard daar 25 jaar werkte, kreeg de familie een fotoshoot aangeboden met de paarden.

Even terug naar het begin: Gerard zijn vrouw Henny komt uit Aalten, uit Lintelo, aan het begin van de Brakenweg. Ze komt van een kleine boerderij, ‘een keuterboertje’, zegt ze zelf. Toen ze elkaar in disco Jofel op de Haart tegenkwamen is de vonk overgeslagen. Dit was eind jaren ‘70 en op 11 januari 1980 zijn ze getrouwd. Ze gingen wonen op de Sperwerhof 8 in Varsseveld en in datzelfde jaar werd hun zoon Roland geboren.

Gerard zijn eerste pony (een Welsh A) was door zijn vader gefokt en verkocht aan zijn kameraad. Deze kon er echter niet mee overweg en de jonge pony werd er niet gebruikt. Gerard kocht hem terug en heeft haar beleerd zoals het hoort. Hun zoon reed de pony onder het zadel. Maar in 1991 ging het helemaal mis: met een rustig ritje door Varsseveld zag de pony zichzelf in de etalage van Metz, bedacht zich geen moment en voordat Gerard in kon grijpen, stonden ze al binnen! De pony had zo’n zwaar letsel aan hals en voorbenen dat ze moest worden afgemaakt. 

Na een tijdje kwam er toch weer een pony, een Welsh B dit keer. Zelf beleerd en alleen voor de kar. Samen met Roland werden vaak de ritten van In’t tuug, Onder de Zweppe en de Koetsiers gereden. De familie is lid van al deze verenigingen. Bij onze vereniging is de pannenkoekenrit bij Kobus favoriet. Zoon Roland werkt bij Kramp in Varsseveld. Hij begon steeds meer plezier in het rijden te krijgen en ging wedstrijden rijden, dressuur en vaardigheid met het tweespan Haflingers. Afgelopen 17 februari in Haaksbergen hadden ze 2 winstpunten in de Z-dressuur en de Z-vaardigheid. Eén van de Haflingers komt bij Kobus vandaan.

Een andere hobby van Gerard is zingen bij het gemengd koor te Heelweg. Eén keer in de week komt het koor samen en soms hebben ze een optreden op de zondag. Henny helpt bij alles waar nodig. Vroeger hadden ze een aanhanger en een trailer, nu hebben ze een verlengde trailer waar voorop de marathonwagen past. Op die manier kun je met één auto naar de wedstrijd. Ook is Henny wereldberoemd in de Achterhoek als het gaat om een EHBO-post voor een vereniging, al 27 jaar doet ze dit. Ze zegt dan ook: ,,het leefste  hek maor niks te doon”.

Ook bij wedstrijden waar ze niet aan meedoen is de familie Jansen aanwezig. Gerard is dan graag ringmeester vaardigheid. Een microfoon heeft hij niet nodig, met zijn heldere stem roept hij gemakkelijk naar iemand op 200 meter afstand dat hij aan de beurt is.

De stallen hebben ze aan de Lichtenvoordseweg, op de hoek Twenteroute. Als er dan ‘s zomers wordt gehooid met de Haflingers met authentiek werktuig stoppen er auto’s in de berm om er foto’s van te maken. Een enkele keer wordt bij een achteropkomer die niet goed oplet of ook kijkt de spiegel van de auto gereden.

Tot een aantal jaren terug was er ieder jaar in Varsseveld een weekend dat heette: Varsseveld Buitengewoon. Hier heeft de familie vaak aan deel genomen of geholpen. Ook Han Vreeman werd geholpen met een moeilijk paard, ‘met een paar man kun je hem makkelijker houden’. Op een keer kwamen ze toevallig bij Han maar ze konden hem niet vinden. Alle deuren waren open en achter het huis aan gekomen hoorden ze hem roepen: ,,Help, Help!!” Han was namelijk met de ladder naar boven geklommen, maar deze viel. Hij kon nog net met de buik op een balk gaan hangen, acties om naar beneden te klimmen waren veel te gevaarlijk. De ladder er weer bij gezet en toen ging het wel. Han zei: ,,Ik hing daar al een peusken”. Nou, dan reken maar minstens op een half uur!

Ook heeft de familie nog een Gelders paard waar ze mee fokken. Als alles goed gaat, krijgt zij in het voorjaar een veulen. Als de paarden verkouden zijn of hoesten krijgen ze bij iedere schep brokken zo’n acht vitaminepillen. Als Henny die pillen gaat halen, zo’n circa 2000, zeggen ze bij het Kruidvat: ,,Voor de paarden, toch?”

Ze hebben ook aan het openluchtspel bij Het Hofhuus meegedaan, met de brik en in klederdracht. De jury vroeg: ,,Henny, mag ik even onder de rok kijken of je een onderbroek aanhebt tot over de knie, niet met elastiek maar met een band en een strik?” Dat zijn toch de leuke dingen.

Gerard, Henny en Roland, we hopen nog veel van jullie te horen en bedankt dat jullie mee wilden werken aan een nieuwe Op de Bok van de Koetsiers.

Op de bok bij Wim Berendsen

Wim, bedankt dat je mee hebt willen werken aan de laatste Op de bok van 2018!

Het roerige leven van Willem Berendsen:
Wim is geboren op 8 juli 1951. Zijn ouderlijk huis stond in Varsseveld, gemeente Wisch. Het was een kleine boerderij met wat koeien, varkens en een paar kippenhokken. Zijn vader werkte meer dan 40 jaar bij de Lundia. Lange dagen werden er gemaakt en in die tijd werd er ook nog op zaterdagmorgen gewerkt in de fabriek. Later werden dat 5 dagen van 9 uur. Wim heeft 1 broer en 2 zussen waarvan de jongste helaas al is overleden.

Na de lagere school in Varsseveld ging Wim naar de Ambachtsschool in Aalten afdeling hout. Deze doorliep hij goed waarna hij naar de streekschool in Doetinchem ging. Vervolgens ging hij aan het werk bij aannemer Klanderman in Varsseveld, 5 jaar als timmerman en 40 jaar als uitvoerder en hoofduitvoerder.
Hij ging in zijn jonge jaren ook rattenvangen bij de boeren, voor 5 gulden per hok. Door alle  uit- / vluchtgangen dicht te maken en in 1 gang carbid te leggen, gingen de ratten vanzelf dood. Er was een boer die dacht dit zelf te kunnen, deed ook carbid in de holen, beetje water erbij, even wachten en….aansteken!
Hij wist niet dat dat juist niet moest!!
Het gevolg was dat er geen raam en vloer meer in het kippenhok zat! Of de ratten ook weg waren is niet bekend.

Toen Wim 16 jaar was kocht hij z’n eerste paard van Johan Siebelink al voor dat het geboren was. Het veulen dat vervolgens ter wereld kwam, werd op stal gezet aan de Bokkelderweg. Deze locatie werd lastig toen hij in Aalten van school ging, maar er werd een stal gevonden in Varsseveld bij Derk Heusinkveld.
Wim reed haar onder het zadel en voor de kar. Na 5 jaar verkocht hij het paard via de Radstake Venderbosch in verband met de militaire dienst.

Rikie leerde hij kennen in 1968 in het jeugdgebouw achter de Westerkerk aan de Hogestraat in Aalten. Ze trouwden op 3 mei 1973, een datum die hij niet makkelijk vergeet, want Rikie is nl. jarig op deze dag. Ze gingen wonen aan de Hogestraat naast de modezaak van de dames Duthler, Rikie werkte daar ook. Samen kregen ze 2 kinderen, Mathijs – de hoefsmid –woont vlak bij hen en dochter Mirjam. Ze zijn de trotse opa en oma van 4 kleinkinderen.

In 1989 is Wim lid geworden van de Koetsiers en dus volgend jaar 30 jaar lid.

Marathonwagens waren erg duur, dus werd er een gemaakt van autoassen en ijzer van de sloop. Het was niet gemakkelijk om stalen wielen te maken, zelfs niet met hulp van 2 kennissen met een lasdiploma: er bleef een slag in zitten. Ten einde raad werd Jan de Ruiter gevraagd om te helpen. Jan was leraar metaal aan de Ambachtsschool geweest. Ook hij vond het geen makkie, maar het lukte. Toen konden er wedstrijden gereden worden. Met Mirjam en Henk Siebelink als groom.

De paarden stonden bij Arie te Linde. Harro was zijn beste paard en met Igor ernaast kon alles en dat deden ze dan ook, veel wedstrij-den en veel prijzen. Ook onder het zadel deden ze het goed, maar dat is niet Wim zijn passie, aangespannen rijden, dat is het!
Op een zaterdag bij Te Linde - Wim had Harro het tuig op gedaan – zei Arie: “eerst nog even koffie en dan aanspannen”. De schoonzoon van Arie had net een auto gekocht, van binnen en buiten prachtig gepoetst en zo bij het huis neergezet dat je vanuit de keuken goed kon zien hoe mooi hij was.
Totdat Harro met de achterbroek ergens aan bleef haken en zo schrok, dat hij los kwam en via de motorkap, dak en achterklep over de glimmende auto sprong…….  Harro schadevrij maar de auto total loss!!

In 1991 werd Wim voorzitter van onze vereniging – drie jaar lang – waarna Jan Korten hem als voorzitter opvolgde, maar Wim bleef nauw betrokken met het bestuur en richtte  de Marathoncommissie op waar hij voorzitter van was. Dit heeft hij meer dan 15 jaar gedaan en uitgebouwd tot een groot evenement in september bij de Slingeplas. Het was veel werk maar zo zegt Wim: “je kon daar gewel-dige hindernissen bouwen, samen met heel veel vrijwilligers natuurlijk. Dagen bouwen en dan een 2 daags evenement met meer dan 100 deelnemers! Onvoorstelbaar dat het er niet meer is….” Wim wordt er nog emotioneel van als hij er aan denkt……...
Maar de veldrit bij de familie Plaggenburg en het helpen met de organisatie hiervan geeft hem en de vrijwilligers een beetje voldoening!

Ook het keizerschieten met een gezellige middag en avond is sinds een aantal jaren bij Wim en Rikie op het terrein. Zeker dit jaar was het een geweldig mooi evenement, waarbij het 40-jarig bestaan van de Koetsiers werd gevierd. Wim heeft het programma samengesteld: het ophalen van de keizer, de optocht door Aalten en het keizerschieten. Door het warme weer ontstond er bijna een drank tekort. Het was een mooie dag! Ook de aankleding in en rondom de tent door Rikie en Gerrie was perfect!!

Om de paarden Harro en Igor in conditie te houden moest er veel gereden worden. Dit kostte ijzers: iedere 6 à 7 weken kwam Matti Heideman – hobbyhoefsmid – de paarden beslaan. Zo bracht de hobby van Matty geld op, maar Wim kostte het bakken met geld.
Onder andere om deze reden zijn Wim en Arie begonnen met ploegen, oogsten en andere landbouwwerkzaamheden: de ijzers sleten minder en de paarden bleven sterk.
Zo was eens bij het binnenhalen van gemaaide rogge een grote vracht op de bolderwagen geladen. Het touw werd erover gegooid – Arie op de wagen – en getrokken door Wim onder. Hierbij werd geschreeuwd: “hee hop” en het paard begreep dat hij aan moest lopen. Door veel geschreeuw ging het steeds sneller. Tot de vracht eraf viel en iedereen weer opnieuw kon beginnen!

Begin jaren ’90 waren er ook nog ploegwedstrijden georganiseerd door Jong Gelre.

Wim en Rikie gingen in 1994 wonen aan het Veentje. Er werden stallen gebouwd voor de paarden en schuren voor de werktuigen, een prachtige plek. Ze leerden Gerrit en Gerrie Luiten kennen via gezamenlijke vrienden. Gerrit was en is ook peerdegek en zo werden en zijn ze nog, een goed koppel. Alles deden en doen ze, zoals optochten, Bredevoort Schittert, Wolcorso, Oogsfeesten, Sinterklaas, openluchtspelen enz. Met de paarden van Wim of de Belgen van Gerrit. Ook de Boerendag van BoerenGoed in Winterswijk, Hessenrit of ’s nachts om vier uur aanspannen en 6 echtparen ophalen thuis in Harreveld en naar de school brengen waar de echtparen veel vrijwilligers werk hadden gedaan voor de nieuwe school. ’s Middags werden de vrijwilligers naar het terrein gebracht, waar ze als afsluiting een luchtballonvaart kregen aangeboden en zo waren ze dan een hele dag met de paarden op pad.

In 2004 is Wim zijn vader overleden, z’n moeder leeft nog, is 97 jaar oud en woont in de Bettekamp. Wim gaat er alle woensdagen op de fiets naartoe.

Inmiddels heeft Wim een nieuw stel paarden, Brend en Bico, die het nu goed doen. Maar bij het beleren was dat wel anders: zo reden ze in Bredevoort al eens een lichtmast plat…
Wim denkt al gauw dat je met de paarden de weg op kunt, ook al zijn ze er nog niet helemaal klaar voor. Zo ook 8 jaar geleden op de Schaarsheide: de paarden sloegen op hol waarmee de marathonwagen begon te slingeren. Op volle snelheid vloog Gerrit er af: de kop, de jas en de bokse kapot… De hond, die altijd mee ging, vloog door de berm over de sloot tegen 3 prikkeldraden aan en veerde weer terug over de sloot. Na circa 2 km kreeg Wim de paarden weer onder controle, reed vervolgens naar huis, zette Brend en Bico vast aan de ketting en ging met de auto Gerrit en de hond ophalen…
Van deze belevenis was zelfs Wim Berendsen onder de indruk: “ik hoppe zoiets neet meer met te maken”. Rikie zei: “Wim, den geet neet gewóón dood…”

In oktober 2018 ging hij voor het eerst met familieleden rijden, een mooi ritje op de zondagmorgen. Op een onbekend pad reed hij zich vast, hij kon niet terug of keren. Dus besloot hij maar steil naar beneden te rijden. De marathonwagen haakte achter een boom van 15 cm dik. De paarden bleven echter doortrekken totdat de wagen omviel met koetsier en passagiers. De paarden bleven stilstaan… De wagen werd vervolgens weer rechtgezet, iedereen stapte weer op en er werd weer verder gereden.

Brend en Bico hebben geleerd waar ze rekening mee moeten houden als Wim op de bok zit!

Ook rijden Wim en Gerrit voor Estinea en SPG Stichting Paardensport Gehandicapten bij Manege de Achterhoek. Bij de Radstake tijdens de wedstrijden eind september reden ze voor KiKa met kinderen in een grote wei. De kinderen mochten daar zelf de leidsels vasthouden en echt mennen. Mede hierdoor  was het voor Kanjers voor Kanjers een reden een groot geldbedrag over te maken aan de Stichting.
“Het is toch mooi da’j iets kunt doon veur de mensen en kinder dee ut slegter hebt etroffen in ‘t leven as wi-j“ aldus Wim.

Met deze gedachte in ons hoofd wenst het bestuur alle leden en bekenden een goede gezondheid, fijne kerstdagen, een goed uiteinde en veel menplezier in 2019.

P.S. Wilt u nog meer paardenverhalen horen, neem dan gerust contact op met Wim. Hij kan nog van alles vertellen, want hij is een echte paarden- en mensenmens.

Op de bok bij Wessel Brussen

De Dartmoor op de Braamberg.

 

Wessel is geboren op 20 mei 1954 en zijn ouderlijk huis staat in Eibergen. Na diverse verhuizingen door de Achterhoek zijn ze in 1986 in de Heurne terechtgekomen.
Hij heeft 1 broer en 3 zussen. Hij heeft een landbouw-opleiding gedaan. Tijdens de verplichte diensttijd heeft hij bij de politie honden opleiding gezeten wat erg leuk en leerzaam was. Daar was hij voor gevraagd bij opkomst.

Gerda heeft hij in 1970 in Halle ontmoet op een dansavond en bij kerkelijke activiteiten. Op 14 september 1977 zijn ze getrouwd, dus nu net 41 jaar geleden. Ze kregen 3 kinderen: 2 dochters en 1 zoon.

Wessel heeft 11 jaar gewerkt als adviseur in de buitendienst in de varkenshouderij. Al vanaf zijn jeugd wilde hij graag zelf boer worden. De uitdaging om zelf een onder-neming te beginnen in de varkenshouderij hebben ze onderzocht en zijn droom is waar-gemaakt: in 1986 werd er gestart op de Braamberg aan de Caspersstraat in de Heurne, met een paar varkensstallen en een mooi woonhuis. Het bedrijf hebben ze verder ontwikkeld en ze zijn trots dat het al 32 jaar goed gaat.

Op een bepaald moment werd de grond om het bedrijf niet meer te gebruikt voor maisteelt, maar werd er weiland van gemaakt.  Na een gesprek met een buurman die pony’s heeft, werd de “naoweide” begraasd: ‘wi-j ut gres kwiet en de buurman de pony’s in de winter.”
Het is mooi om dieren om je huis te hebben en zo kreeg ook Wessel interesse in pony’s. Na wat speurwerk met boeken uit de bibliotheek – viel de keuze op de Dartmoor pony, een eenvoudig en sobere pony die niet veel eisen stelt aan zijn leefomgeving. Het enthousiasme voor dit ras groeide en ze besloten er zelf wat aan te schaffen. Na veel speurwerk en dankzij een fokker in Drenthe, kwamen ze er achter dat er een aantal Dartmoors op de Heelweg bij Varsseveld liepen. Daar kochten ze de  eerste pony’s. Het gaf een goed gevoel, het was mooi om de dieren te zien op groeien tot mooie elegante pony’s.

Ook bezochten ze keuringen. Daar hebben ze binnen het ras veel verschillen gezien, in kleur, grootte en type. Ook de manier waarop mensen met de dieren omgaan, soms hele gezinnen van jong tot oud, bezig met de pony’s. Zo is in de loop der tijd de belangstelling ontstaan voor het fokken en het gebruiken van de Dartmoor pony’s op hun boerderij de Braamberg.

Van een ervaren marathonrijder - die het leuk vond zijn kennis te delen – leerde Wessel het aangespannen rijden. Misschien zou je het niet verwachten van een Dartmoor, maar deze zijn uitermate geschikt, ze willen graag voor je werken en hebben een groot uithoudingsvermogen; na inspanning komen ze snel tot rust. Daardoor is het heel plezierig om met ze te werken.

 

 

Tijdens de lessen ontstond het idee te gaan fokken voor de mensport en onder het zadel. In Wessel zijn optiek was het dan wel gewenst te proberen gitzwarte en grotere pony’s te fokken. Enerzijds omdat de jeugd er snel uitgroeit, anderzijds omdat de ervaring leert dat iets grotere dieren de sport beter ”aankunnen”. Beide doelstellingen werden behaald: gitzwart en minimaal 1.20 m schofthoogte. Om dit voor elkaar te krijgen hebben ze Oak Three Paddington, een grote zwarte hengst, zoon van Teignhead King of Clubs, een Engelse kampioen gekozen, afkomstig uit Duitsland. Uit deze lijn hebben ze een goedgekeurde hengst gefokt: Ylvan. Hij heeft 3 mooie dochters voortgebracht, die zijn mooie bewegingen hebben meegekregen. YIvan is nu geruind en loopt samen met zijn halfbroer Radan in het tweespan, waar ze veel plezier aan beleven.
De stammoeder van de fokkerij is Doree die op 10-jarige leeftijd bij hen kwam. De vorige eigenaar zei dat ze niet meer drachtig kon worden. Uit onderzoek bleek, uit baarmoeder-slijmmonsters, dat ze een infectie had. Ze moest vaak gespoeld worden. Na dit vele werk heeft ze Wessel beloond met veel mooie veulens. Een aantal zijn nog op de Braamberg.
Doree is preferent geworden, dat betekent dat ze
minimaal drie 1ste premie nakomelingen heeft gehad met leeftijd van 3 jaar. Ze hebben haar door verschillende hengsten laten dekken om een diversiteit in hun Dartmoorpopulatie te krijgen. Om zijn fokdoelen te bereiken moeten ze steeds nieuw bloed hebben. Dit lukt door hengsten als Stourton Whirlwind en de jonge hengsten Champ en Spencer, allen met goede karakters en perfecte bewegingen. De jonge hengsten hebben hun eerste veulens voortgebracht, allen gewaardeerd met een 1ste premie.

Ook het mennen is van belang bij de Dartmoors. Hiermee kun je bepalen wat voor karakter ze hebben, want ze zijn niet allemaal hetzelfde. Net als bij mensen: als je vader timmerman is wil dat niet zeggen dat jij dat ook bent.

Wessel verkoopt uit zijn eigen stal maar, soms worden ze weer teruggekocht.

Gerda heeft eigenlijk niet zoveel met de fokkerij. Wel gaat ze mee naar de keuringen en vindt ze al dat jonge spul in de wei prachtig.

Champ en Spencer lopen overdag in de wei, ze gaan voor de wagen op tweespan of vierspan met de ruinen uit de eerste generatie.

 

Bij het afsluiten van de menlessen is Wessel er altijd. Ook voor de veldrit van 7 oktober a.s. heeft hij zich opgegeven. De 4-daagse van Winterswijk zijn ook altijd prachtige ritten, aldus Wessel.

Naast het werken op hun bedrijf is het geweldig om met fokken en rijden zo veel plezier te beleven aan deze hobby. We hopen dan ook dat ze er nog vele jaren van mogen genieten.

Wessel, bedankt dat je mee hebt willen werken aan deze aflevering van Op de bok.

Op de bok bij Wim en Annie Hoftijzer

 

 

Wim is geboren op 21 november 1940. Zijn oudershuis staat aan de Rengelinkweg no 3, een neef van hem woont daar nu. Wim heeft 1 broer en 4 zussen. Een van de zussen is in 1975 overleden en een broer in 2012. 

Zijn ouders werkten op de boerderij en toen Wim wat ouder werd moest hij al snel mee-helpen met melken en andere werkzaam-heden zoals  bijv. stal uutsmieten. Ook handelde zijn vader in kalveren. Soms, na een hele dag rondfietsen met de bakfiets, werd het kalf verkocht en 2 gulden 50 verdiend. Het was – zoals bij zovelen – geen vetpot in de jaren 50-60.

Basisonderwijs kreeg Wim op de lagere school in IJzerlo, daarna nog een aantal jaren op de Landbouwschool in Bredevoort. Dat was vanuit IJzerlo een heel end fietsen, vooral ‘s winters, dan werden er hele stukken gelopen om warm te blijven. Meestal waren ze toch nog op tijd op school, terwijl jongens die dicht bij woonden te laat kwamen, omdat het zo koud was.

Na de Landbouwschool ging Wim bij zijn vader werken. Ook voor melk monsteren ging hij met de fiets naar de boeren toe. Hij verhuurde zich ook als dagloner bij diverse boeren in IJzerlo: dorsen, stal uitmesten, persvoer steken, mangels snijden enz..
Als de graanmiete bijna gedorst was, werd soms het werk stil gezet, want er was een bunzing gezien en die moest eerst gevangen worden!
’s Zomers met het oogsten van rogge en haver hielpen de boeren elkaar met het maaien met  de paarden en de vrouwen gingen dan meestal binden. Het ophalen en miete zetten vroeger was niet zo makkelijk. En dan het hooi halen, dat moest vaak ‘s avonds na het melken nog op zolder worden gepakt.

Eind jaren 50 deed Wim loonwerk bij Prinsen met tractoren en machines. Toen hij zijn vrachtwagen rijbewijs had behaald, is hij gaan werken bij Kemper Meelfabriek in Dinxperlo, 10 jaar lang.

De eerste ontmoeting met Annie was op een feest: de zuster van Annie werkte in de huishouding bij Hoftijzer. Dit was een mooi aanknopingspunt; zijn broer werkte bij de ouders van Annie op de boerderij. Ook Wim hielp hier “en aj dan zo met mekare an toafel zit, dan ken i-j mekare zo”.

Getrouwd werd er op 22 mei 1964. Ze gingen wonen op de Kleine Fukkert aan de Koopweg 12, het oudershuis van Annie. Samen hebben ze 5 kinderen gekregen, 3 jongens en 2 meisjes. 2 van de jongens zijn helaas veel te vroeg overleden.
Ze hebben 5 kleinkinderen gekregen, 1 meisje en 4 jongens, 3 van de jongens groeien op bij hun op de boerderij en daar genieten Wim en Annie erg van.

In de jaren 70 werd de boerderij uitgebreid met meer koeien en varkens, ze boerden goed. Echter door bijzondere omstandigheden ging het in 1997 niet goed en werd er gestopt met de koeien. Jaren later stopte ze ook met de varkens. In 2000 zijn ze begonnen met herten. 10 hectare werd er met gaas afgezet. Ze hebben dit 16 jaar gedaan, maar op het laatst waren de kosten ongeveer gelijk aan de inkomsten. Ze waren toen ook al aan hun AOW.

Toen ze in 1997 gestopt waren met de koeien kwam de liefde voor de paarden weer.

Via Gerrit Hiddink hoorden ze dat het paard en de wagen van de overleden 80-jarige Van Eerden bij Wolsink uit Barlo niet meer gebruikt werd. Wim kocht het paard en de wagen en er kon gereden worden. 
Na 1 jaar kreeg het paard een longbloeding en ging er aan dood. Via de handel kwam er vervolgens een ervaren paard. Dit was een makkelijk paard, er kon zo een jong paard naast gezet worden om met tweespan te rijden.

 

Diverse paarden werden gekocht en verkocht, waaronder pony Floortje in 2000, inmiddels 18 jaar oud. Een pittige maar lieve pony.

Ook kocht hij 2 Friese veulens. Toen deze 2,5 jaar oud waren, gingen ze naar Nico Meijer, hengstenhouderij in Mariënheem. In 14 dagen tijd maakte hij ze menklaar. Ze werden opgehaald en direct uit de trailer voor de marathonwagen gespannen. Dat ging prima en Wim had er veel plezier van.

Na ruim een jaar werd er een paard geruild om een wat mooier span te krijgen, Na een aantal menlessen op de dinsdagavond bij Hiddink, zei men dat het paard het wat minder goed deed en ook te dik was. Misschien toch wat ander of minder voer? “Nee” zei Wim, “ik geef haar al zo weinig”.
Op donderdagmorgen liep er een veulen in de wei!! De echte peerdekeals snapt no nog neet dat ze dat neet e’zeene hebt!

 

 

Eens reden ze met paard Ria bij Jan Korten door de zandweg, toen er iets mis ging: ze stonden voor een sloot van 1,5 meter breed. De groom eraf, Wim eraf, het paard sprong naar de overkant en de wagen belandde midden in de sloot! Uitspannen dus en de wagen werd er met de trekker uitgehaald. Vervolgens werd er weer ingespannen en gewoon weer verder gereden alsof er niets gebeurd was…

Annie gaat altijd graag mee met de ritten. 
Ze houden ook van lange fietstochten. Op een zondag waren ze aan het fietsen om een tocht in Vorden door veel zandwegen uit te zetten voor Vereniging Het Aangespannen Paard. Op de verharde wegen bij Vorden zagen zij karresporen: er moest gekeken worden naar een koetsentocht in kledij. In plaats van half zeven thuis werd het half tien…
Ook op een gewone doordeweekse dag fietsen ze graag, “now nog good kunt en ut nog kunt volholl’n, guf ons dat un hoop plezeer”.

Een geweldig weekend hebben ze gehad met een aantal koetsiersvrienden in Vorden: met de paarden daar rijden en overnachten op de camping en eten van de BBQ, het was prachtig!

 

Een 50-jarig bruidspaar gereden met de mooie koets van Hiddink, samen met Wim Scholten.

Paardenmarkten worden ook vaak bezocht.
Wim heeft nu nog een 13- en een 6 jarige zwartbles. Hij rijdt hier hobbymatig mee, samen met Wim Scholten en dat zeker 1 x per week. Wim Scholten heeft zijn paard en wagen ook aan de Koopweg staan, zodat ze samen de koetsiersritten kunnen rijden. Er gaat bijna geen rit door zonder hen ...

Ook de waterbak bij Doortje in de Vennebulten vinden ze mooi, maar Annie stapt dan altijd even af:  “ut geet mien doar te schuun! zegt ze. Nadat de waterbak is genomen stapt ze weer op en rijden ze naar huis met het tevreden gevoel: het leven is goed!

Wim en Annie, we hopen dat jullie nog vele jaren mogen genieten van de koetsenritten.
Bedankt dat jullie mee wilden werken aan een aflevering van Op de bok.

 

 

 

 

 

Op de bok bij Gerrit Luiten

Gerrit is geboren op 27 januari 1949. Zijn ouderlijk huis is De Kuiermaat aan de Lichtenvoordsestraatweg. Hij was de jongste in het gezin met nog 5 broers en 3 zussen. Een broer – Bennie – is al overleden. Henk – zijn oudste broer – nam de boerderij over. Gerrit heeft veel geholpen op de boerderij, hij vindt het ‘mooi wark’.
In Barlo ging hij naar de lagere school aan de Markerinkdijk, de plek waar nu hun woonhuis staat! Na de lagere school ging hij 3 jaar naar de Ambachtsschool in Aalten, de afdeling metaal.
Als 15-jarige volgde hij een lascursus en ging werken bij Bram Sluiskes aan de Sondernweg. Veel melkwagens werden er in elkaar gelast. De melkrijders gingen in die tijd over van
paardenritten naar trekkerritten.

Toen Gerrit 18 jaar was begon hij bij de werktuigenvereniging in Barlo en verrichtte alle voorkomende werkzaamheden. De trekkers hadden toen nog geen spiegels en cabines, alleen een ruitje en een zeiltje aan de zijkant. Was wel onveiliger dan tegenwoordig, maar, zegt Gerrit, de machines waren toen ook nog niet zo groot. Zo moest hij bijv. pootaardappels spuiten met de Unimog, waarvan de spuitarmen boven op het dak zaten.
Al met al is Gerrit circa 8 jaar bij de werktuigenverening in vaste dienst geweest.


In deze periode leerde hij Gerrie Voltman uit Aalten kennen. Ze woonde aan de Admiraal de Ruijterstraat. Hun eerste ontmoeting was op een zaterdagse dansavond bij de Radstake. Na een aantal jaren verkering kregen ze trouw-plannen. Het huis dat ze kochten, was casco gebouwd en stond al een jaar te koop. Ze bouwden het af en gingen er wonen.
Op 26 november 1971 zijn ze getrouwd. Ze kregen 2 dochters: Janine, is getrouwd, heeft 2 zonen en werkt bij Han ter Woerds sport-zaak in Lichtenvoorde. Linda woont samen met haar vriend, heeft 1 zoon en heeft een herenmodezaak in de Peperstraat in Aalten.
Oppassen op de hond van Linda was eerst een paar dagen per week, nu is hij al meer dan 7 jaar bij hen, Linda komt haar hond nu af en toe uitlaten.

Na de werktuigenvereniging ging Gerrit werken bij Dusseldorp. Door zijn ervaring deed hij daar van alles in de werkplaats, maar ook het buitenwerk lag hem wel, zoals straten maken of op de zandwagen, shovel, enz.
Tijdens het bouwen van een brug in Zwolle in 1995 ging het helemaal mis: er viel een grote betonplaat uit de kraan boven op de voet van Gerrit. Zijn voet was verbrijzeld. 3 weken verbleef Gerrit in een ziekenhuis in Zwolle, daarna nog 3 weken in Winterswijk. Het duurde nog een dik jaar voor hij, met pijn, weer redelijk kon lopen.

Toen hij weer begon met werken, kreeg hij een nieuwe kraan van Dusseldorp. Gerrit is daar tot aan zijn pensioen bij Dusseldorp gebleven.

In de jaren ‘90 kwam Gerrit in contact met Wim Berendsen. Op verjaardagen van wederzijdse vrienden ging het vaak over paarden. Toen Wim dan op het Veentje kwam wonen ging het paardenspektakel echt los:
wedstrijden, marathons, oogstfeesten enz.  Nu rijden ze vaak op de zondagochtend een buitenrit.

Steeds vaker kwam de vraag om te helpen met oogstfeesten en optochten. Maar – vindt Gerrit – dan is dit wel mooier om een Belg voor de wagen te laten lopen: Gerrit kocht Sientje. Sientje heeft al overal in Barlo gestaan: op de kwekerij van Rendering, bij Bullens, aan de Markerinkdijk en nu bij Ebbers aan de Meinenweg. De gemeente keurde de plekken vaak niet goed, waardoor Sientje misschien wel bekender was dan de burgemeester, zo schreef het blad Mijn Magazine (burgemeester Berghoef was hier  echter niet zo blij mee).
Sientje en Gerrit deden mee aan diverse openluchtspelen zoals in Dale en op de Haart. Ook koningen en bruidsparen werden met de bolderkar gebracht en gehaald. In Sinderen heeft hij tijdens het openluchtspel 8 x meegedaan met een doodskist op de wagen. Een geweldige ervaring met veel plezier voor-  en na de voorstelling.

Een tweede Belg – Bianca – kwam erbij. Dit was o.a. nodig voor de oogst- en slachtfeesten  in verschillende plaatsen. Ook bij de Hessenrit en Bredevoort Schittert waren ze van de partij.
Bianca was eerst niet zo gemakkelijk met het aanspannen, zij was al wat ouder toen ze beleerd werd. De eerste keer voor de 2-wielige wagen – Wim Berendsen en Tone Beusink moesten vasthouden en Gerrit op de kar met de leidsels – moesten de heren al gauw loslaten: de een kwam in de struiken terecht en de ander in het aardappelland. Gerrit bleef in eerste instantie nog zitten, maar in de wei bij Kobus lag ook hij op de grond, maar wel bleef hij vasthouden!! Na zo’n 20 meter plat op de buik stond alles weer stil.
Daarna ging het steeds beter: Sientje en Bianca liepen samen voor de grote wagen van het Wolcorso in Lievelde.

Sientje en Bianca kunnen het samen goed vinden: op een morgen kwam Gerrit bij de stallen en wat bleek, stonden ze samen in 1 stal!!

Veel deed en doet Gerrit voor onze vereniging: hij was lid van de marathon-commissie, helpt met vele voorkomende werkzaamheden. Waar velen nog overleggen
is Gerrit alvast begonnen: bouwen, sjouwen, met de shovel of met de kraan, opruimen, alles pakt hij aan. Ook heeft Gerrit vaak goeie ideeën en weet waar je de spullen kunt halen.
Goedkoop, maar meestal voor niks, want, zegt Gerrit: “alleen gratis is goedkoop”.
‘s Zaterdags helpt hij vaak bij Plaggenburg, hij zegt: “ik warke allene nog op zaoterdagl”

In 2015 waren Gerrit en Gerrie Keizer en Keizerin van de Koetsiers. Toen de vogel viel zei hij: “dat he’k altied al graag ewild“. Het ophalen was met een aantal koetsen, het feest was dan ook prachtig, aldus Gerrit.

In Megchelen wordt op 1e Paasdag a.s. het paasvuur aangestoken. De hiervoor benodigde takkenbossen (schansen) worden door Gerrit Luiten en Wim Berendsen zaterdag 24 maart opgeladen, naar de pastoor aldaar gebracht, die dit hout inzegent. Ook de Paoskeerls  en Omroep Gelderland zijn hierbij aanwezig. Een echte aanrader om naar te gaan kijken!
Dit spektakel is een week voor de pannenkoekenrit.

Dit jaar met de optocht bij het 40-jarig bestaan van De Koetsiers proberen Gerrit en Wim mee te rijden met de Malle Jan met een dikke boom er onder!
Veel succes en plezier gewenst!!

Gerrit, bedankt voor het meewerken aan deze aflevering van Op de Bok!

Op de bok bij Jan en Hermien Kobus

 

 

 

Jan is geboren op 22 april 1946 op boerderij ‘t Ligterink. Hij had 1 zuster die getrouwd was met Tolkamp en woonde in het Klooster, een buurtschap van Bredevoort.

 

Jan is in Barlo naar school geweest en ging daarna naar de Landbouwschool in Bredevoort. Al op jonge leeftijd hielp hij zijn vader en moeder op de boerderij. Het boerenwerk vond hij mooi, vooral het ploegen en hooien met de paarden. Na zijn schooltijd werd hij knecht bij zijn vader.

 

Op 20-jarige leeftijd ontmoette hij Hermien Renschers bij een toneelavond van Lucas in de Sociëteit aan de Herenstraat in Aalten. 2 jaar later op 26 november 1968 zijn ze getrouwd. Ze kregen 7 kinderen, waarvan 2 tweelingen: Arjan en Wilbert als eerste en Berry en Henrike als laatste.

Totaal 3 jongens en 4 meisjes en ook opa en oma woonden nog op de boerderij. Een groot gezin. Dit was goed voor de kleine school in Barlo.

 

De meester vertelde eens het verhaal van Johannes en Jacobus, waarop 1 van de leerlingen zei: “Jankobus? Die ken ik, hij was gisteren nog bij de werktuigenvereniging!”

 

Na 50 jaar boeren is de boerderij groot geworden: 120 melkkoeien, 70 ha. land, jongvee en Haflingers. De Haflingers staan bij Arjan aan de Loohuisweg, het oudershuis van Hermien.

 

Het fokken met de paarden ging goed. De jaarlingen gingen ’s zomers naar Workum in Friesland.

 

 

 

 

Veel keuringen werden gedaan en diverse prijzen werden gewonnen. Ook heeft Jan jaren met de paarden melkritten gereden voor de melkfabriek, later met de trekker naar Aalten en Winterswijk, bijna 20 jaar lang!

 

In 1984 of ’85 zijn Jan en Hermien lid geworden van de Koetsiers. Jarenlang werd ’s ochtends vroeg de Zuid Laarder markt bezocht samen met enkele leden van de Koetsiers.

Ze hebben meegedaan in Vorden met de kastelenritten. Meestal ging dat goed, op die ene keer na: toen ze samen met Wim en Rina ter Haar reden waren ze 1 nekriem vergeten, maar Jan had een oplossing: hij haalde z’n riem uit de broek en gebruikte deze als nekriem!. Het gevolg was wel dat Jan veel op de bok zat,  want als hij afstapte, zakte zijn broek tot op de enkels !!

 

 

 

 

Ze reden van 1995 tot 2016 het koningspaar van Aalten. En alle kinderen die gingen trouwen, werden met de koetsen naar het gemeentehuis en kerk gebracht.

 

Tijdens de optocht ter ere van het 10-jarig bestaan reden ze mee met een geleende brandweerauto van Dinxperlo naar Aalten, een geweldige optocht met veel deelnemers. Ook het 25-jarig bestaan van de Koetsiers vonden ze prachtig: de boerenbruiloft, het aanzeggen met Hennie van Eerden bij de oudste leden Stroet en Rougoor, het versieren door de buurt bij Nijhof en den Blauwen, de versierde platte wagens waar de gasten op meereden, zelfs Mimi van Joop Luiten zat hier bij op.

 

 

 

 

Ook het zingen van het lied: “De uil zat in de olmen” was prachtig, werkelijk iedereen zong mee! Het avondfeest bij de Neeth in het museum was ook geweldig mooi, aldus Jan.

 

Prachtig waren ook de keuringen die 1x per 2 jaar plaatsvonden in de Brabanthallen in Den Bosch, er werd gewoon op balen stro bij de paarden gefeest en geslapen.

 

Het ging ook wel eens mis. Zoals bijv. een doodgeboren veulen, is toch jammer. Als je dit meldde bij een stichting, konden ze daar evt. koppelen aan een veulen zonder moeder. Zo ook bij de familie Kobus: ze kregen een veulen van een Geldersch paard. Deze was al snel net zo groot als de Haflingers. Het contact met de eigenaar was erg goed; het paard werd weer opgehaald maar de vriendschap bleef. Later is het paard door omstandigheden weer naar Aalten gekomen en heeft nog lang bij de familie Vrieze gestaan (Klein Prinsen) aan de Hamelandroute.

 

Geert, de derde zoon, werkt bij Kramp en is getrouwd met Marieke van Eerden van “Den Blauwen” en daar wonen ze ook. Geert heeft eigenlijk niks met paarden.

Lidy, de oudste dochter werkt bij de Welkoop, is getrouwd met Oonk en woont in Vragender, zij hebben ook Haflingers en fokken daarmee.

Jolanda, de tweede dochter woont nog thuis, zij werkt bij de Stegemanshof in Aalten.

Berry werkt bij een dierenarts, is getrouwd en woont in Albergen op een boerderij.

Henrike, de jongste van de tweeling is kraamverzorgster. Ze is getrouwd met Andre Koskamp en wonen aan de Aladnaweg.

 

Een paar jaar geleden hebben Jan en Hermien de boerderij aan Arjan en Wilbert overgedaan, ze hebben van huis gewisseld. Jan en Hermien wonen nu aan de Vlasspreideweg waar vroeger “Groten Jehan” woonde.

Jan en Hermien hebben 21 kleinkinderen en nog 1 op komst!

 

Als er hulp nodig is bij de Koetsiers dan kun je altijd bij Jan en Hermien terecht. Bij vele marathons aan de Slingeplas hebben ze geholpen, Jan meestal bij de hindernissen en Hermien in de kantine. Dit jaar nog voor de catering bij de veldrit bij de familie Plaggenburg werd haar hulp gevraagd. Hermien zei: “ik wil wal helpen, maor dan mot d’r wal genog te doone ween, ak d’r egaal mot zitten, dan vin’k t’r niks an.” Ook bij Wilbert op de boerderij melkt ze nog regelmatig de koeien. Kilo’s zuurkool maken, breien, behangen, alles kan ze. Hermien helpt ook nog koken voor Boerengoed in Winterswijk. In oktober was ze nog te zien bij Omroep Gelderland in het programma : Gelderland helpt, dit is op zondag 5 november uitgezonden. “Een paardentand en een vrouwenhand zit nooit stil” is op haar wel van toepassing.

 

Jan doet vele klussen op de boerderij: mest uitrijden of zoals hij zelf zegt: “mest potten”, jongvee verplaatsen, machines wegbrengen voor onderhoud, grasmaaien, de hele familie van aardappels voorzien, inclusief een aantal bekenden. Ook zet Jan zich in voor het paardenfonds Varsseveld Heelweg, het keuren en afhandelen van een afgekeurd paard.

 

Het nieuwe jaar van de Koetsiersritten begint altijd bij de familie Kobus op ’t Ligterink met een pannenkoekenrit. In 2018 al weer voor de 10e keer zegt Jan, ieder jaar komen er meer deelnemers. De familie Kobus bakt dan zo’n 400 pannenkoeken!! Een hele klus. Het is dan in de wei bij ’t Ligterink een gezellige drukte en daar houden ze van! Met dit goede vooruitzicht hopen wij het nieuwe jaar weer bij hen te beginnen met de ritten.

 

 

Jan en Hermien, bedankt voor het meewerken aan deze aflevering van Op de Bok!

 

 

Namens het bestuur wensen wij alle leden en bekenden een goede gezondheid, fijne kerstdagen, een goed uiteinde en veel menplezier in 2018. 

 

Op de bok bij Matti Heideman

Matti is geboren op 22 maart 1955 in Dale aan de Nooitgedachtweg. Hij is de jongste uit een gezin met 12 kinderen met 8 zussen en 3 broers. Zijn vader Marinus werkte in de bouw, in hoofdzaak als ijzervlechter.
Matti groeide op in de Elshoek waar in die tijd veel buurtkinderen waren.

Na de Wilhelminaschool ging hij naar de Technische school aan de Polstraat, de metaalafdeling en Techniek. Na deze schoolperiode kon hij gelijk aan het werk bij de Gazellefabriek aan de 3e Broekdijk, alwaar hij fietswielen maakte. Na een aantal jaren ging hij als cv monteur aan het werk bij Lensink in Bredevoort. Vervolgens werkte hij voor diverse installatiebureaus, waaronder bij Mateman in Barlo en HTW in de Ormelstraat.
In de jaren ’90 volgde hij diverse cursussen en is daarna als leraar en begeleider begonnen op een school in Winterswijk: hij brengt zijn leerlingen het vakmanschap lassen  en metaalbewerken bij en dat inmiddels al bijna 20 jaar. Omstreeks 2020 hoopt hij dan met pensioen te gaan.

In 1971 heeft Matti Lidy ontmoet in het Jeugdgebouw achter de Westerkerk en op het Daalse Oranjefeest.
Zij had toen nog verkering, maar Matti hield vol en het is hem gelukt! Na 3 jaar verkering zijn ze op 8 november 1974 getrouwd. Samen hebben ze 3 zonen gekregen: Maikel, werkt als projectleider bij een grafisch bedrijf in Lichtenvoorde, Wouter, heeft een hoveniersbedrijf in Aalten en Frank, hij werkt in de bouw als timmerman.
Matti en Lidy hebben inmiddels 6 kleinkinderen, 5 jongens en 1 meisje.
De zonen geven niets om paarden, Lidy wel: “omdat Matti het leuk vind”.

Matti is samen met zijn vader begonnen met de pony’s, voor het werk op de kleine boerderij.
Oppenheim begon met het importeren van Welsch pony’s uit Engeland, Marinus kocht er 1 van, die werd beleerd en vervolgens naast de andere pony gezet. Zo begonnen ze te rijden met een 2-span en werd de liefde voor de Welchpony’s geboren.
Zo’n 40 jaar geleden kocht Matti z’n eerste pony van broer Henk, een “bekende” fokker in Aalten. Toen hij deze zo’n half jaar had, kwam hij  ‘s morgens in de wei, waar hij tot zijn verbazing een veulen aantrof! Zijn broer had de merrie notabene verkocht, omdat deze niet drachtig te krijgen was!

Zo’n 30 jaar geleden ging Matti met Ilona Hendriks WK wedstrijden kijken in Apeldoorn. Toen ze dit gezien hadden, wilde Matti dat ook. Overal werden folders besteld en bekeken wat het beste was voor de pony’s van z’n vader. In de hele Achterhoek werd er ijzer opgehaald voor een wagen, waarvan er een in elkaar werd gelast, want kopen, daar was geen geld voor.


Veel oefenen en dan wedstrijden rijden. De bekers kwamen al snel binnen tot aan de 4e prijs op het Nederlands Kampioenschap met inmiddels zijn eigen pony’s en een andere wagen.
Het beleren ging trouwens niet altijd van een leien dakje. Zo kocht hij eens een pony die volgens de verkoper licht beleerd was. In de wei werd geoefend met een sleep en dat ging prima. Vervolgens werd de pony ingespannen voor de oefenwagen met 2 wielen:
hij sloeg en bokte net zo lang tot werkelijk alles, behalve het hoofdstel er af lag. ”Weg er met” zei Matti, “dat wod nooit wat, levensgevaarlijk zo’n beest”.

Dan de marathon bij de Slingeplas: helpen met het opbouwen van de hindernissen en in het weekend rijden.
Een keer was tijdens het opbouwen een hindernis nog niet af, dat zouden anderen van de Koetsiersvereniging afmaken. Matti begreep hier niets van.
Maar de andere morgen werd alles duidelijk: de hindernis hing vol met grote foto’s van Matti en Hen Hendriks, omdat ze samen 25 jaar wedstrijden reden!
 
Dit was een grote verrassing, echt top, aldus Matti.

Samen met Hen heeft Matti van alles gereden: 2-, 3- en 4-span en 1 pony ging ’s winters ook voor de slee.

Matti en Lidy gingen ook eens op vakantie met een gehuurde huifkar en zijn 2-span ervoor.
Op een viaduct bij Lochem brak de dissel af, deze was blijkbaar niet goed gelast. Dus pony’s uitgespannen, dissel eraf en hiermee naar een boer. Daar het ding gelast en toen weer terug. Lidy hield inmiddels de pony’s al zo’n 2 uur vast!
En dan weer door naar het volgende rustpunt. Ze reden elke dag wel 35 tot 40 km en overnachtten dan bij een manege of bij een boer met paarden-stalling. Op de terugweg reden ze door een vrij lage tunnel… deze bleek in het midden net niet hoog genoeg, dus moesten de banden worden leeggelaten. Dat gesis vonden de pony’s niet fijn! Vervolgens natuurlijk weer ergens de banden oppompen. Lidy vond het een prachtige ervaring.
Al met al was het een fijne avontuurlijke vakantie volgens Matti: “ik zol ut zo weer doon”.

Als je paarden of pony’s hebt dan trekt dat heel vaak meisjes aan, zo ook bij Heideman. Het blonde meisje mocht Marco verzorgen en op hem rijden, dus was ze er vaak. Dit viel ook zoon Frank op, ze kwamen aan de praat, kregen een relatie en zijn nu nog samen! Ze rijdt nog altijd paard.

Matti kocht ook een Welshpony voor z’n kleinkinderen, maar……… ze kijken er niet naar om. Inmiddels is er een prachtig veulen bij, voor de schoondochter en zij is er erg blij mee.

 

Momenteel heeft Matti een 2- span Welshcob Sectie C. Dit zijn snelle, wendbare en hard-werkende pony’s. Dit span hebben ze beleerd en hebben hiermee lessen gevolgd bij Truus Middelkoop.
Onlangs hebben ze nog de 1e prijs in Haaksbergen behaald en in Varsseveld de 5e prijs. En dit jaar zijn ze weer uitgenodigd voor het Nederlands Kampioenschap op 1 en 2 september a.s. in Kronenberg in Limburg!

Aan Koetsiersritten doen ze een enkele keer mee: ”allene at de buurman ut organiseert, dan moj wal met doon natuurlijk”.

We wensen Matti en Hen veel succes en plezier op het NK 1 en 2 september a.s.! Voorst wensen wij hen toe dat ze nog vele jaren samen wedstrijden mogen rijden en er veel plezier aan mogen beleven. Op naar de 40 jaar!!

Matti, namens het bestuur van De Koetsiers Aalten – Dinxperlo, bedankt dat je mee hebt willen werken aan een aflevering van Op de Bok.

Op de bok bij Gerrit Hiddink

Gerrit is geboren op 27 januari 1952 aan Koopweg 10, “Hiddink met het rooie dak”, in een gezin met nog 5 zussen. Ze leefden van de boerderij met melkvee, zeugen en in hoofd-zaak kippen en wat tuinbouw.
Zijn vader ging in de boterfabriek werken voor wat extra salaris,  want het was niet makkelijk in de jaren ’60-’70.
Gerrit is dus onlangs 65 jaar geworden en moet nog 9 maanden door voordat hij bij Drees in de wei mag, waar overigens de meeste Koetsiers al weiden.

Zijn vrouw Chris Bussink leerde hij kennen bij Koenders. In 1975 zijn ze getrouwd en op de boerderij gaan wonen. Ze kregen 5 kinderen: 1 meisje en 4 jongens.
Dochter Carolien was dol op paarden en pony’s dus toen ze 9 of 10 jaar oud was, kochten ze in 1987 van Wildenbeest 3 schimmelpony’s: Kitty, Tita en Sanne en daarmee is het peerdenspul begonnen.

Carolien werkt als boekhoudster bij verschillende bedrijven en is o.a. groom en  hindernisrechter. Zoon Geert is vrachtwagen-chauffeur en helpt ook met de paarden. Marc heeft een eigen bedrijf in mestscheiders en luchtwassers; ook Andre en Henk-Jan werken hier. Marc en Andre hebben niks met paarden, maar Henk-Jan wel: hij ment 4-span pony’s en doet  heel verdienstelijk mee aan marathonwedstrijden.

Gerrit heeft 2 Haflingers gehad en hiermee gefokt. In 1990 kwamen de Friese paarden en een vos van Gert Smids. In 1995 zijn ze met huifkartochten begonnen. De paarden werden door Gerrit en Henk-Jan beleerd en bereden  door Carolien.

Met Henk Wildenbeest, Henk Prinsen en Wim Hoftijzer, een clubje binnen de Koetsiers, is de familie Hiddink naar de Zuid-Laarder markt geweest en hebben ze de Fries Janneke gekocht. Een jaar later kreeg het eerste veulen Aafke op de keuring de 2e premie!
Het fokken met de Friezen ging prima en werden goed verkocht. Er werd zelfs een tweeling geboren wat toch uitzonderlijk is!

Hiervan loopt er een bij Mathijs Berendsen, de hoefsmid.
Janneke heeft 5 merrieveulens gehad, 1, Jitske, heeft Gerrit zelf gehouden. Nu zegt hij: “had ik er maar meer  aangehouden, het zijn goede en betrouwbare paarden”.

Deze Jitske heeft in 2003 een gratis dekking gehad, dat kwam zo: ”we gingen met de familie voor de 1e keer naar een hengsten-show bij Constant in Wijdewormer. Daar werd onder de circa 1000 man publiek een dekking verloot van de hengst Sape. In de ring reed de eigenaresse rond met een mandje loten, een kind/ kleinkind van haar pakte ons lotnummer er uit. De dekking moest nog wel een jaar wachten, want de hengst had dat jaar al 360 dekkingen verricht. Later is hij naar Amerika verkocht.
Het veulen werd op 4 april 2007 geboren. De naam moest met een W beginnen: we hebben hem Wouter genoemd, net als onze kleinzoon die op 6 februari 2007 is geboren”.

Ook werd King William aangekocht: een hele grote Engelse Shire, een uniek ras!
Door de MKZ was vervoer niet mogelijk en het duurde heel lang voor King William eindelijk op z’n bestemming aan de Koopweg was.
Met twee van deze Shires reden ze bijna dagelijks ritten met Zuid- Koreanen door Varsseveld, de Guus-Hiddink-route, Guus Hiddink, die in die tijd trainer was van het nationaal voetbalelftal.

Op de huifkar stond  “G. Hiddink”. Veel toeristen dachten dan, dat Guus Hiddink ook nog paarden had !

Als gelovig man had Gerrit er moeite mee om  ’s zondags aan te spannen  voor de huifkar,
nu gebeurt dat ook niet meer.

Gerrit heeft als dienaar van het geloof jarenlang een functie in de kerkenraad gehad.
Daarna is Gerrit is tot wederzijds genoegen 12 jaar bestuurslid geweest van onze vereniging de Koetsiers, waarvan 5 jaar als voorzitter.
In die tijd, maar ook daarna mocht onze vereniging altijd gebruik maken van de weides en de kantine van de Hiddinks voor de menlessen en ook de afsluiting daarvan met een wedstrijd.

In 2004 zijn ze gestopt met de vleeskuikens en met eenden begonnen. Ze hebben er nu 2000.
Eieren uithalen is allemaal handwerk, Gerrit heeft hier dan ook meer dan een dagtaak aan!

In 2008 gingen ze over op alleen Friese paarden. Ze hebben er nu nog 4, die heel mooi staan voor de luxe koets die Gerrit heeft
gekocht van Réne van Dijk. Zelfs midden in de winter in Diepenheim werd er een bruidspaar gereden, een prachtig plaatje.

In de topjaren waren er wel 80 ritten per jaar met o.a. koningsparen van Lintelo en diverse oogstfeesten. Nu rijdt Gerrit in hoofdzaak met 3 Friezen voor de huifkar. De huifkar heeft aan de achterzijde een lift voor rolstoelen.
Het is wel moeilijk om zo vaak goede helpers/ grooms te vinden. Henk Klein Wolterink, Wim Scholten en Han Vreman zijn zeer regelmatig mee geweest.

Ook aan de ritten van de Koetsiersvereniging wordt met veel plezier deelgenomen.

Op vakantie met de paarden naar de Veluwe, met het clubje en Geert Leeuwenstein en  Gerrit Schreurs is een mooie herinnering. De wagens werden weggebracht met de vrachtwagen van Geert en vervolgens dagen rijden door het losse zand van de Veluwe, gezellig picknicken en ’s avond BBQ.
Op een dag was het erg warm en hadden ze het water voor de paarden niet bij zich. 
‘s Avonds dronk een van de paarden zoveel, dat hij in de stal bijna flauw viel door al dat koude water!
Maar al met al waren het super gezellige dagen vindt Gerrit.

Maar, zo zegt hij: de laatste jaren komt het er niet meer van, de kinderen gaan uit huis en ook door de scheiding, die voor allebei –ook vanwege het geloof-  een  zeer moeilijke beslissing was!

Wat betreft het bedrijf: de eenden, de paarden: ”het is te hopen dat ik aan de Koopweg kan blijven wonen of dat alles verkocht gaat worden”.

Inmiddels heeft Gerrit een vriendin ontmoet waar hij veel steun en begrip van krijgt. Misschien dat er in de toekomst nog een bruiloft van komt?
“Met dit vooruitzicht en de meer dan 50 paarden die we gehad hebben, waarvan sommige zelfs wel tot 30 jaar oud werden, is het een prachtig terug en vooruit kijken, met alle ups en downs, maar vooral, dat wij als mensen dankbaar mogen zijn dat we het hier in de Achterhoek zo goed hebben”, aldus Gerrit.

We hopen dat ze samen nog veel menplezier mogen beleven met de prachtige Friezen.

Gerrit, namens het bestuur van de Koetsiers Aalten-Dinxperlo bedankt voor je medewerking aan dit verhaal voor Op de bok!

Op de bok bij Wiebe Klijnsma

Wiebe is geboren op 3 januari 1936 en is dus net 81 jaar geworden. Zijn wieg stond in Friesland in Bantega, een dorpje dicht in de buurt van Lemmer. Toen hij 12 jaar was verhuisde het gezin met nog 3 jongere zussen naar Zuid Limburg. Wiebe ging in Brunssum naar de HTS. 
Jaren later kwam Annie Voltman uit Bredevoort naar Brunssum om als juffrouw  te gaan werken op de lagere school waar Wiebe zijn vader hoofd was. Ze leerden elkaar in het uitgaansleven van Brunssum kennen.

Na circa 10 jaar in Limburg gewoond te hebben, vertrokken ze naar Bredevoort, trouwden in 1962 en gingen wonen op Markt no 5. Ze kregen 2 zonen, de jongens zijn nu 48 en 50 jaar oud. De zoons hebben helemaal niks met paarden. Wiebe en Annie zijn de trotse grootouders van 4 kleinkinderen.

In zijn werkzame leven was Wiebe onder-nemer, eigenaar en directeur van Voltman Installatietechniek. Later is Voltman samen-gegaan met Klein Poelhuis te  Winterswijk.

 

De liefhebberij voor het aangespannen paard begon in de jaren 70/75 met het kopen van een New Forrest hengstpony van Henk te Winkel. Wiebe werd lid van de fokkersclub en deed ook mee aan hengstenkeuringen. Daar zei men:  “het is een mooi paardje, maar ik zou hem laten castreren”. Dat liet hij niet doen, wel verkocht hij het paard na een tijdje.
Circa 2 jaar later kreeg hij een ansichtkaart met daarop een foto van “zijn” New Forrest hengst met notabene het opschrift: staat ter dekking !  En dan ook nog bij een hengsten-houder in de buurt.

Via zijn zuster in Friesland heeft Wiebe een 16-jarige Fries gekocht. Hiermee werd de hobby van het mennen groot: 2- 3- en 4 span reed hij, kreeg hij de smaak te pakken, zoals hijzelf zegt.

 

Samen met Hogendijk – gymleraar van de Huishoudschool en  de LTS – reed hij vele uren rond op een koets van het Aaltens museum, een soort kerkbrik. Zonder Annie overigens, want ze rijdt nooit mee, “maor kump wal kiek’n”!

Wiebe kocht en verkocht Friese veulens en paarden. Nu heeft hij er twee, maar wil er nog 1 bij als reserve.

Wiebe is al vanaf het allereerste begin van de oprichting  (11-02-1978 ) lid van de Koetsiers, net als o.a. Stroet, ter Haar, Smits, Rougoor en Veldhuis.  Aan wedstrijden deden ze eigenlijk nooit mee, op een enkele dressuurproef na.

Eén rijtuig heeft hij al meer dan 35 jaar. Hij deed samen met Roel Veldhuis mee aan koetsentochten in Vorden en Winterswijk.


Het koetsencorso in Bocholt was prachtig, “het mooist van allemaal” volgens Wiebe.

Een arrenslee heeft Wiebe ook.


 

In 1981 kochten Wiebe en Annie het huis ’t Balke aan de Kloosterdijk, verbouwden het en  gingen er wonen. Vanwege veel spullen en paarden was er te weinig onderdak, maar een vergunning  voor een paardenstal en berging werd door de gemeente niet gegeven. Hun jongste zoon dacht dat er wel een palingkwekerij met kweekvijver mocht worden opgestart met een grote schuur/werkplaats. Een bedrijfsplan werd opgezet en een bouwtekening gemaakt, beiden werden goed gekeurd en er kon gebouwd worden. Slechts 1 keer zijn er inderdaad palingen gekweekt, het was echter geen succes… Dan toch maar berging en paardenstalling van gemaakt….

Tijdens Bredevoort Schittert deed Wiebe een paar keer mee samen met onze vereniging De Koetsiers; stapvoets voorop rijden. De paarden moesten de mensen bijna aan de kant duwen, zoveel publiek was er. Dit was te gevaarlijk en wordt nu dan ook niet meer gedaan.

De pech in al die jaren viel best mee:
met een rit in Winterswijk liep er een achterwiel af: einde van de rit!

Wiebe had ook een Friese boerenwagen. Deze zat heel goed in de grijze verf en had aan de
voorzijde een gebogen dissel. Bij de 1ste keer proefrijden met 1 Fries ervoor zat Roel op de
bok en Wiebe liep naast het paard. Na een korte rit schrok het paard of stootte zich aan

de dissel. Wiebe moest het hoofdstel loslaten en Roel sprong van de bok en in galop ging paard met wagen alleen verder! De wagen werd verdeeld over 500 meter aan de Bolwerkweg teruggevonden: een wiel, een bak, een as, de bodem, kortom alles was gebroken en stuk. 
Toen kwamen ze tot de ontdekking dat er heel veel kleine gaatjes in het hout zaten: de wagen was al opgevreten door de houtworm!  Dit was meteen het einde van de nieuwe aankoop! Wat een flinke laag grijze verf al niet verhullen kan.
Het paard liep inmiddels in de buurt van de Domme Aanleg in een wei te grazen. Die werd weer naar huis geleid en ingespannen, nu voor de marathonwagen. Dat ging wel heel goed.

Na een rit bij Jan Veldboom werd de lucht steeds donkerder: er was onweer op komst! Aan de Haartseweg, nabij het Loohuisbos, sloeg rechts in de wei de bliksem in. Wiebe kon de paarden daardoor niet meer rechts van de weg houden en reed met een wiel tegen een busje van Luiten Installatietechniek. Daarna kreeg Wiebe de paarden gelukkig weer snel onder controle.

Bijna iedere week worden de Friezen onder het zadel gereden door Gretha en Rosanne Navis. Na deze rit gaan de paarden voor de wagen voor een buitenrit.

In de weides achter het huis worden in de zomermaanden de menlessen van De Koetsiers verreden, bij voldoende deelname gebeurt dit ieder jaar. Annie en Wiebe zorgen dan altijd voor de koffie.

 

Afgelopen snertrit – 27 december--  waren Roel en Wiebe allebei met de auto bij Jan Veldboom. Ze zagen al die aanspanningen staan en besloten diezelfde middag ook aan te spannen en samen door het Klooster te rijden. Dit was heel bijzonder voor Roel, omdat het de eerste keer was na zijn ziekte vanaf het voorjaar van 2016. We hopen dat ze samen nog veel menplezier mogen beleven met de prachtige Friezen.

Wiebe, namens het bestuur van de Koetsiers Aalten-Dinxperlo bedankt voor je medewerking aan dit verhaal voor Op de bok!


 

 

 

Op de bok bij Joop Luiten

Joop is geboren op 26 januari 1941, hij is nu dus ¾ eeuw oud. Zijn wieg stond in de boerderij Klein Doornink in Lintelo. Hij is het jongste van de Luitens, boven hem is nog een broer en een zus.

Zijn vrouw Mimi Besselink heeft hij ontmoet op een dansavond in Doetinchem. Mini is van een paardenfamilie uit Hummelo. Ze zijn getrouwd in 1965. Samen hebben ze 3 kinderen, 1 meisje en 2 jongens en nu ook  5 kleinkinderen.

In zijn jonge jaren was Joop knecht bij zijn vader. Al het boerenwerk werd gedaan met paarden. Na een aantal jaren werd het een maatschap. In de goede jaren hadden ze 80 dieren, koeien en jongvee en 2 paarden voor de hobby, het mennen, want voor het boerenwerk waren trekkers en machines aangeschaft. Nu in 2016 zijn er geen dieren meer op de boerderij, de zoon van Joop heeft het overgenomen en verbouwt uien op het land.

Hij heeft zijn eerste paard gekocht in Goor op de winterpaardenmarkt, hij was toen 16 of 17 jaar oud, hij kocht het paard voor 812,50 gulden. Hij had niet genoeg geld bij zich en heeft van kennissen die ook op deze markt waren geld geleend.


 
Dit paard, Belia, kroonmerrie, in 1963 2e plaats, moest onder het zadel voorgereden worden, de ruiter viel er echter af, waarna een trekproef moest worden afgelegd. Dit lukte wel. Belia was een harde werker, toen ze 10 jaar was is ze verkocht naar Duitsland.

Begin jaren 80 fokte Mimi voor de hobby met shetlanders en welshpony’s.

In 1978 werd tuigpaard Unicum gekocht. Als 1-jarige had ze de eerste premie op de tiende plaats. Als 3 jarige was ze Stermerrie.


Ze heeft voor 14 nakomelingen gezorgd, die soms goed/soms niet goed verkocht werden. Laren, een hengst van de vader Frabricius was een goede nakomeling van Unicum: Laren werd in 2005 kampioen Open Klasse in Norg Drente!

In 1981 werd een jachtwagen gekocht en kon er meegedaan worden in Vorden met de kas-telenrit. Er werden bruidsparen gereden en ook werden de koningsparen van Lintelo hiermee opgehaald.


Unicum verloor een keer in het donker tijdens een rit huiswaarts een ijzer dat tegen de benen van Tanja kwam, “we schrokken ontzettend maar het liep allemaal goed af”.

Menwedstrijden door het Rommelgebergte in Winterswijk werden met de koets gereden, want hij had nog geen marathonwagen.

Samen met zijn dochter heeft hij het koetsiersbewijs gehaald: samen op de bok, examinator achterin, allebei een halve rit, de een in-  en de ander uitspannen. En beiden geslaagd!

Joop was hindernis jury bij wedstrijden rond de Slingeplas. Eind jaren ‘80 zat hij als jury op de bok.

Vanaf 1980/81 is hij lid van de Koetsiers. Joop is nog een tijd lid geweest van 2 verenigingen nl. van Aalten en van Dinxperlo, later is dit één vereniging geworden. Een van de mooiste ritten was de 1ste lustrumtocht. Ca. 60 aanspanningen deden hieraan mee, waaronder de grote Heineken bierwagen. Joop reed mee met de jachtwagen en 2 jagers met geweren achterin. Hiervoor moest in 2 gemeentes vergunning worden aangevraagd!

De paarden van Joop zijn een keer op hol geslagen doordat het ene paard met de oogklep achter het hoofdstel van het andere paard haakte en deze afdeed. Iedereen was gelukkig op tijd van de koets. Na een wilde rit kwamen ze tot stilstand in een weiland, ze deden het hoofdstel weer aan en zijn rustig naar huis gereden! Dit voorval heeft zo’n indruk gemaakt dat hij een tijd lang niet meer durfde te rijden. “Maar”, zo zegt  Joop: ”het bloed kruipt waar het niet gaan kan” en dus werd een 3- jarige merrie klaargemaakt voor het mennen en deze heeft hij nu nog.

Sinds 2013 is hij alleen. Mimi, zijn vrouw is na een aantal jaren van ziek zijn, op 23 juni 2013 helaas overleden.

Als hij nu de paarden aanspant, rijdt Wim Lensink of Henk Simmelink vaak mee. Joop heeft 4 tuigpaarden. Met de avond 4-daagse in het Woold gaat zijn dochter met de kleinkinderen mee. Dit jaar deed hij voor de 9e keer mee! Ook bij de pannenkoekenrit en het keizerschieten is hij altijd van de partij en dat hoopt hij nog lang te blijven doen.

Joop, fijn dat je mee hebt willen werken aan een verhaal voor Op de bok.
Namens de koetsiers bedankt !!

 

Wilt u ook wel Op de bok met een verhaal, dan graag even een berichtje aan het bestuur.

 

Agenda

afsluiting menlessen
za aug 31 @08:00 - 05:00PM
Middagrit
do sept 12 @13:00 - 05:00PM
Snertrit
vr dec 27 @12:00 - 02:00PM

Laatste nieuws